Friday, 25 September 2015

සීල විසුද්ධිය 8 කොටස

සීල විසුද්ධිය 8 කොටස
සේඛබල පුරුදු කිරීම තුළින් සීල විසුද්ධියට
අප විශ්වාස කරනවා ඔබ බුදුරජාණන් වහන්සේ ඇසුරු කරමින් තමන්ගේ විමුක්තිය සොයා ගැනීමට කැමති අය කියලා. ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ ඇසුරට පිවිසෙන්නේ කොහොමද කියන කාරණේ තමයි පසුගිය පරිච්ඡේදවල දී දිගින් දිගටම විස්තර කරමින් සිටියේ. එහිදී අප කතා කළා සීලය පිරිසුදු කර ගැනීමට විශාල කල්පනාවකින්, වෑයමකින්, නුවණකින් කටයුතු කළ යුතුයි කියා.
එහෙම නැත්නම් අප සමාදන් වූ සිල් පදයන් සිතේ පිරිසුදු භාවය පිණිස භාවිතා නො කර ඒ ඔස්සේ දන්නේ ම නැතිව මාන්නය හදා ගන්නවා. එහෙම වුණොත් අපට භාග්‍යවතුන් වහන්සේව ගෞරවයෙන් ඇසුරු කරන්නට ලැබෙන්නේ නැහැ. ඒ නිසා සමාදන් වූ සිල්පද තුළින්, ඉගෙන ගත් යම් ධර්මයක් තියෙනවා නම් ඒ තුළින්, අපේ සිත පිරිසුදු වෙන වැඩපිළිවෙලට ප්‍රවිෂ්ට වෙන්නේ කොහොමද කියන කාරණාව හොඳින් ඉගෙන නොගත්තොත්, අපට ඒවා හොඳින් පුරුදුකර ගන්ට බැරිව යනවා.
එකිනෙකා කෙරෙහි ගරුසරුභාවය ඇතිව එකට වාසය කරන පිරිස ඇසුරු කරන්ට පුරුදු වුණොත් අන්න ඒක අපට සීලය පිරිසුදුකර ගැනීම පිණිස උපකාරී වෙනවා. සීලය පිරිසුදු කර ගන්නවා කියන එකෙන් අදහස් කළේ සීලය යළි අපිරිසුදු නො වන විදියට පිරිසුදුවීම යි. අපි යම් සීලයක් සමාදන් වුණාම, ඒ සීලය මුල්වෙලා උපදින කුසල් හේතු කරගෙන අපි සුගතියේ උපදිනවා. නමුත් ඒ කුසලය ගෙවිල අවසන් වෙලා යනකොට සුගතියේ ඉන්ට බැරිව පහතට වැටෙනවා නම්, ආපසු දුගතියේ ඉපදෙනවා නම් ඒ සීලයෙන් ඇතිකර ගත්තා වූ දියුණුව ප්‍රමාණවත් වන්නේ නැහැ. බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ශාසනය නොමැති කාලෙත් ඇතැම් අය සීලය පුරුදු කළා. ඒ හේතුවෙන් සුගතියේ ඉපදුණා. ඒ සීලය මඟින් ඉපදුණා වූ යම් කුසලයක් ඇත්නම් ඒ කුසලය ඉවර වුණාම ආයෙම දුගතිගාමී වුණා. ඒ වගේම තමයි, ඇතැම් අය ඒ සීලය මුල්කරගෙන සමාධියක් ඇතිකර ගත්තා. එයින් ඔවුන් සුගතිගාමී වුණා. ඒ සීල, සමාධි මුල් කරගෙන යම් කුසල් ඉපදුණා නම් ඒ කුසල් ඉවර වුණාම ඒ අය නැවත දුගතිගාමී වුණා.
එනිසා පැවිදිවීමෙන් ම හෝ ශාසන කටයුතු කරනවා කියලා හෝ එසේ වූ පමණින් ම නිවන් මඟට පැමිණෙන්නේ නැහැ. අප ඒ බ්‍රහ්මචරිය හඳුනගන්න ඕන. ගිහි හෝ වේවා, පැවිදි හෝ වේවා කෙනෙක් බ්‍රහ්මචරිය හඳුනගත්තා නම් එයාට බ්‍රහ්මචරිය පුරුදුකිරීමේ අවස්ථාව තිබෙනවා. බ්‍රහ්මචරිය හඳුනා නො ගත්තොත් ගිහි අයටත් පැවිදි අවයටත් පිහිටක් පිළිසරණක් නැහැ..එහෙනම් අප මාර්ගය හරියට නො දැන යම් ප්‍රතිඵලයක් බලාපොරොත්තුවෙන් කටයුතු කළත් අපට එමඟින් නිවැරදි ප්‍රතිඵලය නෙවෙයි ලැබෙන්නේ.
ප්‍රතිඵලය වගේ දෙයක්. සමහර අය මාර්ගය නො දැන සමාධිය පුරුදු කරන්නට කල්පනා කරනවා. ඇතැම් විට යම් සමාධියක් ලැබෙයි. නමුත් මාර්ගය මඟින් ලැබෙන සමාධිය ඔහුට ලැබෙන්නේ නැහැ. ඒ ලැබුණු සමාධියකින් මත්වෙලා අහංකාර වෙලා තමාව හුවා දක්වමින්, අන් අය හෙළා දකිමින් කටයුතු කර මහා කළබැගෑනියක් කරනවා. ඒ තුළින් පිරිස අතර සමඟිය, හිතවත්භාවය, කීකරුභාවය, අවංකභාවය පිණිස කටයුතු කිරීමක් නැති නිසා පිරිස අතර කැළඹිලි හට ගන්නවා.
යම් කෙනෙක් නිවන් මඟ පුරුදු කරනවා නම් ඔහු හේතුකොට ගෙන ඔහුගේ ක්‍රියාකාරකම් හේතුකරගෙන පිරිස අතරේ කැළඹිලි හට ගැනීමක් සිදු නොවිය යුතුයි. ඔහු සංසිඳීම පිණිස කටයුතු කරන සංසිඳීම සමාදන් කරවන, සංසිඳීමට උපකාරවන විදියේ දේවල් පිරිසට කියා දෙනවා.
අතීතයේ එක්තරා අවස්ථාවලදී සඟ පිරිස අතර කලබල ඇතිවුණා. ඒ වෙලාවේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පිරිස සංසිඳවන්න නොයෙක් ආකාරයෙන් කටයුතු කළා. අන්තිමට පිරිස මොකද කිව්වේ...? “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විවේකෙන් වැඩ සිටිත්වා! අප අපේ ප්‍රශ්න විසඳ ගන්නම්....” කියා. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ නිහඬවම වනාන්තරයට වැඩම කළා. සංසිඳීමට කැමති, සංසිඳීම හඳුනාගන්නා වූ පිරිස සංසිඳවන්න කටයුතු කරනවා. වෑයම් කරනවා. ඒ පිරිස සංසිඳෙන්නේ නැත්නම්, සංසිඳෙන වැඩපිළිවෙලක නියැලෙන්නේ නැත්නම් ඒ වෑයම අසාර්ථකයි. ඒ වෑයම හේතුකරගෙන තවත් විපත් කර ගනියි කියා තේරුණොත් ඒ අය එතැන ඉන්නේ නැහැ. ඒක තමයි භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ පණිවිඩය. ඒ නිසා අප නිවන් මඟ හඳුනාගෙන, සංසිඳීම ඇතිවන ප්‍රතිපදාව පුරුදුකළ යුතුයි.
අප කිව්වේ සීලය පිරිහෙන්නේ නැති විදියට පිරිසුදු කර ගැනීමට තමයි අපි කල්පනා කළ යුත්තේ කියන කාරණාවයි. ඒක තමයි ශාසනයකින් පිහිට පිළිසරණ ලබනවා කියල කියන්නේ. එහෙම නැත්නම් සිල් පද ටිකක් සමාදන් වෙලා, ඒ ගැන කියාගෙන ගිහින් අන් අයව හෑල්ලුවකට ලක් කිරීමක් නෙවෙයි. ශාසනය කියා කියන්නේ. යම් කෙනෙක් යම් සමාධියක් උපදව ගන්නවා. ඒ සමාධිය මුල් කරගෙන තමාව හුවා දක්වනවා. අන් අය හෙළා දකිනවා. පිරිස කැළඹීමට පත් කරන, සංසිඳීම, සමඟිය, එකමුතුභාවයට කැළලක් වන ආකාරයට කටයුතු කිරීම ශාසන ප්‍රතිපදාව නෙවෙයි. එහෙම වෙන්නේ ශාසනයේ යම් ප්‍රතිපදාවක් තියෙනව නම් ඒ ප්‍රතිපදාව අනුගමනය නො කිරීමෙන්. නො මඟින් යමක් ගන්ට වෑයම් කරපු කෙනෙකුට මොනව හරි ලැබෙනවා. නමුත් මාර්ගයෙන් යමක් ගන්න කටයුතු කරන කෙනාට හරි දේ ලැබෙනවා. අපි හිතමු, කෙනෙකුට කොළඹට යන්න ඕන. එයා තව කෙනෙකුගෙන් පාර අහගන්නෙත් නෑ කියල හිතමු. එයා කොහේ හරි පාරකින් යනවා. ‘මට හොයා ගන්න පුළුවන්... පාරවල් තියෙනවා නම්, වාහන තියෙනව නම් යන්ඩ බැරියැ’ කියල යනවා. මෙහෙම යනකොට එයාට මොකක් හරි නගරයක් හමුවෙනවා. එයා හිතනවා මම කොළඹ ගියා කියලා. එයා ඇවිල්ලා කියනවා ‘මම කොළඹට ගියා කියලා. නමුත් ඒක නෙමෙයිනේ ක්‍රමය. එයා මීට පෙර කොළඹට ගිය කෙනෙකුගෙන් කොළඹ කියල නගරයක් තියෙනවා.... ඒකට යන්නේ කොහොමද? කියල හරියට පාර අහගන්න ඕන. එතකොට කියනවා මෙන්න මේ පාරේ යන්න. එහෙම යන කොට මෙන්න මෙහෙම නගරයක් හම්බවෙනවා එතැනින් හරවන්න කියලා. ඔහු ඒ මග යනකොට තැන් තැන් වල මඟ සළකුණු තියෙනවා. ඒ මඟ සළකුණු ඔස්සේ යන නිසා කිසි අර්බුදයක් ඇති වෙන්නේ නැහැ. නමුත් නො මගින් ගිය කෙනා පිරිස කළඹනවාම යි. ඇයි එයා දන්නේ නෑනේ කොළඹ. ‘ඔහේ නෙවෙයි කොළඹ තියෙන්නේ එන්න මෙහෙට... මම ගිහින් තියෙන්නේ’ කියනවා. ඒ නිසා මග තියෙද්දී නොමගින් කටයුතු කරන්න ගියාම පිරිස කැළඹෙනවා.
ඒ වගේම අප ලෝකයට වගකීමක් ඉටු කරන්න කල්පනා කළ යුතුයි. බුදුරජාණන් වහන්සේ විසින් පිහිටුවා වදාළ මේ ශාසනය තියෙන්නේ අන් අයගේ හා තමාගේ ප්‍රයෝජනය පිණිස. ඒ නිසා මේ ශාසනයට හානි නොවන විදියට පවත්වාගෙන යාම අපේ වගකීමක්. ශාසනය කියල කියන්නේ ප්‍රායෝගිකව පුරුදු කිරීමක්. අප ඒ පුහුණු කිරීම හරියට හඳුනගන්න ඕන. ඒකයි ශාසනයේ ඉන්න අයට ‘සේඛ, අසේඛ’ කියා කියන්නේ. අප කටයුතු කළ යුත්තේ පුහුණු වන අය (සේඛ අය) විදිහට යි. ශාසනයේ පුහුණු කරන වැඩ පිළිවෙලක් නේද තියෙන්නේ? ඒ පුහුණු කිරීමේ වැඩපිළිවෙල නිසියාකාරව දැන ගත්තේ නැත්නම්, තමනුත් කැළඹිලා, අන් අයවත් කළඹන අය බවට පත්වෙනවා. එනිසා අප භාග්‍යවතුන් වහන්සේ හඳුන්වා දුන් පුහුණු වැඩපිළිවෙල, මනුස්සයා පිරිසුදුභාවය කරා පමුණුවන පිළිවෙල හඳුනගෙන පුරුදුකර ගන්ට ඕන. ඒ තුළින් නැවත පහතට නො වැටෙන ආකාරයට සීලය පුරුදු කර ගත යුතුයි. ඒකට තමයි ‘සීල විසුද්ධිය’ කියලා කියන්නේ. ඒ ආකාරයට සීලය පිරිසුදුවෙලා යන්නේ ‘සේඛ බල’ පුරුදු කිරීමෙන්.
සේඛ බල ඇතිකර ගැනීම පිණිස එකිනෙකාට ගරුසරුව ඇතිව වාසය කරන්ට ඕන. එකිනෙකා ගරුසරුව ඇතිව වාසය කිරීම නිසාමයි පිරිස සංසිඳීමෙන්, වත් පිළිවෙත් ආදිය සිදු කරන්නේ. බුදුරජාණන් වහන්සේ වදාළා ‘පින්වත් මහණෙනි, සබ්‍රහ්මචාරීන් වහන්සේලා කෙරෙහි යටහත් පැවතුම්, ගරුසරු තියෙනවා නම් ඒ භික්‍ෂුව තුළ ආභිසමාචාරික ධර්මයන් පරිපූර්ණ වෙනවා කියන කාරණාව සිද්ධ වෙන දෙයක්. ආභිසමාචාරික ධර්මයන් පරිපූර්ණ වන විට සේඛ ධර්මයන් පරිපූර්ණ වෙනවා කියන කාරණාව සිද්ධ වෙන දෙයක්. සේඛ ධර්මයන් පරිපූර්ණ වන විට සීලය පරිපූර්ණ වෙනවා කියන කාරණය සිද්ධ වෙන දෙයක්. සීලය පරිපූර්ණ වෙන විට සම්මා දිට්ඨිය පරිපූර්ණ වෙනවා කියන කාරණය සිද්ධ වෙන දෙයක්.”
එසේ වත් පිළිවෙත් කිරීම තුළ එකිනෙකා කල්‍යාණ යහළුවන් බවට පත්වෙනවා. ඒ කල්‍යාණ යහළුවන් සියලු දෙනා කල්‍යාණ මිත්‍රයාට නැඹුරු වූ අයයි. අප එකිනෙකා කෙරෙහි ගරුසරු ඇතිව, එකිනෙකාගේ ගුණ මෙණෙහි කරමින් වාසය කරන විට කෙනෙකුගේ අඩුපාඩුවක් දුටුවම අනුකම්පාව උපදවාගෙන එය සකස් කර ගැනීමට උපකාර කරන්ට හිත නැමෙන අය බවට පත්වෙනවා.
කල්‍යාණ යහළුවන් කියල කියන්නේ යහපත් දේම පුරුදු කරන, යහපත් දේම ප්‍රකාශ කරන, යහපත් දේම සමාදන් කරවන, යහපත් දේම ප්‍රශංසා කරන, යහපත් දෙයින්ම සතුටුවන පිරිසයි. ඒ නිසා ඔබලාත් කල්‍යාණ යහළුවන් බවට පත්වීම තමයි සුදුසු. එවිට ඔබ සියලු දෙනා එකිනෙකා කෙරෙහි ගරුසරුව ඇතිව වාසය කරයි. ඔහු ළඟත් සීලයක් තියෙනවා. එයා සීලයට කැමති කෙනෙක්. එහෙනම් ඔහුගේ ඒ සීලය පුරුදු කරන්න තියෙන කැමැත්තට, ඔහු සමාදන් වූ සීලයටත් අප ගරු කළ යුතුයි. ඔහුත් භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ ශ්‍රාවකයෙක්. යම් හෝ ශ්‍රද්ධාවකින් තමයි ශාසනයට ආවේ. එහෙනම් අප ඒ ශ්‍රාවකත්වයට, ඔහුතුළ ඇතිවන ශ්‍රද්ධාවට ගරු කළ යුතුයි. යහපත් වූ සියලු දෙනාට ගරුකළ යුතුයි. සියලු දෙනා තුළම යම් හෝ ශ්‍රද්ධාවක් තියෙනවා. එහෙනම් ඒ සියලු දෙනාටම ගෞරවයට හිමිකමක් තියෙනවා.
ඔබ බොහෝ දෙනා කියවා ඇති ‘චූල ගෝසිංහ සූත්‍රය’. ගෝසිංහ සල් වනයේදී වදාළ කුඩා දෙසුම. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ඒ සල් වනයට වැඩම කරන කොට ඒ සල් වනයේ අනුරුද්ධ, නන්දිය, කිම්බිල, කියන ඒ ස්වාමින්වහන්සේලා තමයි වැඩ වාසය කළේ.
එදා භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ඒ ස්ථානයට වැඩම කර පිළිසඳර කථා කළා. ඒ ස්වාමින් වහන්සේලා ආසන පනවා වන්දනා කර පැත්තකින් වාඩි වුණා. ඉන්පස්සේ අනුරුද්ධ ස්වාමීන් වහන්සේගෙන් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අසා සිටිනවා ‘ පින්වත් අනුරුද්ධ, කොහොමද සැප සනීප. පහසුවෙන් ඉන්නවා නේද? පිණ්ඩපාතෙන් කරදරයක් නැහැ නේද?.
එවිට අනුරුද්ධ හිමියන් වදාළ ‘භාග්‍යවතුන් වහන්ස, අප සනීපෙන් ඉන්නවා. භාග්‍යවතුන් වහන්ස, අප පහසුවෙන් ඉන්නවා. ස්වාමිනි, ඒ වගේම අපට පිණ්ඩපාතෙනුත් කරදරයක් නැහැ’.
ඉන්පස්සේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අසා සිටිනවා ‘පින්වත් අනුරුද්ධ කොහොමද සමඟිය එහෙම? සමඟිව වාද විවාද නැතිව නේද ඉන්නේ? එකිනෙකා කිරියි දියයි වගේ පි‍්‍රය ඇසින් බලමින් වාසය කරනවා නේද? කියා අසා සිටියා.
එසේනම් ඔබ කල්පනා කරන්න භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අප කරා වැඩම කළොත් අපෙන් අහන්නේත් මේ විදිහට තමා. අප භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ ශ්‍රාවකයින් ලෙස ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ගෞරවයෙන් ඇසුරුකළ යුතු කියන පණිඩිය අප නිතර නිතර සිහිපත් කළේ ඒ නිසයි. එසේම භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අප කරා වැඩම කළොත් අපෙනුත් මේ ආකාරයෙන් අසා සිටියි. ‘ඒ නිසා අපත් සමඟියෙන් වාසය කරන්නට ඕනෑ කියා අපට සිහිවෙන්ට ඕන. ඔබ ශ්‍රාවකයින් නම් මේ විදියටයි කල්පනා කරන්නට ඕන. ඒකයි මේ ධර්මය අතීතයට, වර්තමානයට, අනාගතය කොයි කාලෙදීවත් ප්‍රතිඵල රහිත නො වන්නේ. ඒකයි මේ ධර්මය අතීතයට ගිය ධර්මයක් නො වන්නේ. කාලයට අනුව වෙනස්වෙලා නො යන්නේ.
ශ්‍රාවකයන් මේ ආකාරයට කල්පනා කළොත් ඒ අයගේ හදවතේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වැඩ ඉන්නවා. ඒ අය නිතැතින් සංවර වෙනවා. සිත අසංවර කරන මාන්නය නැති කර ගන්නවා. යමෙක් අසංවර වුණොත් අසංවර වෙන්නට බලපාන දරුණුම එක තමා ‘මාන්නය’. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මහා කරුණාවෙන් පෙන්වා දුන් ධර්මය පවා සමහර අය පාවිච්චි කරන්නේ ‘මාන්නය’ දියුණු කර ගන්නට යි. අප සාමාන්‍ය ලෝකයේ දැනුම ඉගෙනගෙන ඒකෙන් මාන්නයක් ඇතිකර ගත්තා කියා ලොකු හානියක් සිදුවෙන්නේ නැහැ. නමුත් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ නමක් දේශනා කරන්නේ සත්ත්වයාගේ පිරිසුදුභාවය ඇතිකර ගන්නට වුවමනා ධර්මය යි. දුකින් නිදහස් වීම පිණිස උපකාරිවන ධර්මය යි. දුකෙන් නිදහස්වෙන ඒ ක්‍රමවේදය භාග්‍යවතුන් වහන්සේ නමක් අවබෝධ කරන්නේ ඉතා දුෂ්කරව යි. ඒ සඳහා සාරසංඛෙය්‍ය කල්ප ලක්ෂයක් අපේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පෙරුම් පිරුවා. සක්විති පදවිය අතහැරියා. ඊළඟට අවුරුදු හයක් දුෂ්කර ක්‍රියා කළා. මාරසේනාව පරාජය කළා. ඒ ආකාරයට ඉතාමත් ම දුෂ්කරව තමා මේ ධර්මය අවබෝධ කළේ. අවබෝධ කළ ඒ ධර්මය කියා දුන්නෙත් විශාල මහන්සියක් අරගෙනයි. ගමක් ගමක් ගානේ පයින් වැඩම කළා. අසනීපවෙලා සිටිද්දී පවා පයින් වැඩම කළා. උන්වහන්සේට අවස්ථාව තිබුණා තමන් වහන්සේ ගේ සෘර්ධි ප්‍රාතිහාර්යෙන් වඩින්න. නමුත් උන්වහන්සේ එසේ කළේ නැහැ. එසේ නො කළේ දෙවි මිනිසුන් කෙරෙහි අනුකම්පාවෙන්. ඒ අයට යහපත පිණිස පයින් වැඩම කළා. එසේ වැඩම කර මේ ධර්මය අප උදෙසා ම දේශනා කොට වදාළා.
උන්වහන්සේ ඒ ආකාරයට කටයුතු කළේ මේ ශාසනය චිරාත් කාලයන් පවත්වා ගැනීම පිණිස යි. එහෙමනම් දෙවියන්ගේ මිනිසුන්ගේ සැපත පිණිස, නිවන පිණිස, දුකෙන් නිදහස්වීමේ කැමැත්තෙන් ‘මේ ශාසනය බොහෝ කලක් පවතීවා!’ කියන අදහසින් ම භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ ශික්ෂාව පනවා වදාළේ. මේ ධර්මය වදාළේ. එසේනම් අප තුළ ඒ ධර්මය මුල්කරගෙන, ඒ ශික්ෂාව මුල් කරගෙන මාන්නයක් හටගන්නවානම් ඒකට ඉඩ නො තැබීම තමා පළමුවෙනි ම ගුණාංගය වෙන්නේ. ඒ ගුණයේ පිහිටා අපට පුළුවන් ධර්ම මාර්ගයේ ඉහළට ගමන් කරන්නට. ඒ ගුණය නැතිකෙනාට ඉහළට යන්නට පුළුවන්කමක් ලැබෙන්නේ නැහැ. ඒ ශික්ෂාව මුල්වෙලා ‘අප ලෝකයට ප්‍රකට වුණා ප්‍රසිද්ධ වුණා’ කියන අදහස වැඩක් නැහැ. අපේ ශික්ෂාව රකිනවා යන්න ලෝකය දැන ගත්තා කියා අපට එහි ප්‍රයෝජනයක් නැහැ. අපේ ශ්‍රාවකත්වය හොඳින් පිහිටා තිබෙනවාද කියා දැන ගැනීමයි අපට බොහෝ උපකාරි වෙන්නේ. ඒ නිසා භාග්‍යවතුන් වහන්සේ තමන්ගේ ශ්‍රාවකයින් ළඟට ගියාම විමසන්නේ කුමක්ද කියලා. පින්වත් අනුරුද්ධ කොහොමද සැප සනීප, පහසුවෙන් ඉන්නවා නේද? පිණ්ඩපාතෙන් කරදයක් නැහැ නේද? කියලයි.
භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ශ්‍රාවකයින් ගැන හොඳින් සොයාබලා මේ ශාසනය හොඳින් පිහිටුවා වදාළා. ඒ නිසා ශ්‍රාවකයින්ට පහසුවෙන් යැපෙන්න පුළුවන්කම තිබෙනවා. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ ශාසනය පිහිටුවා වදාළේ නැතිනම් නවාංග ශාස්තෘ ශාසනය පිහිටුවේ නැත්නම් ශික්ෂාපද පැනෙව්වේ නැත්නම්, ප්‍රාතිමෝක්ෂය දෙසීම අනුදැන වදාළේ නැත්නම් මේ වනවිට ශාසනය අතුරුන්ද වෙලා. එහෙමනම් ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ගැන පැහැදීම කෙසේනම් ඇතිකරගත යුතුද කියා කල්පනා කරන්න.
අපට ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සහ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ හඳුන්වා දුන්න වැඩපිළිවෙල හඳුන්වා දුන්නේ කවුද? යන කාරණයත් සිහි කරන්නට ඕනෑ. ඒ උපකාරය කල්පනා කරනවා නම් අප හීන තත්ත්වයට පත්වෙන්නේ නැහැ. ඒ කියන්නේ ‘මම දන්නවා’ කියා උඩඟු වෙන්නේ නැහැ. තමන්ට ලැබුණ උපකාරය දන්නාකම තමා ‘කළගුණ දන්නාකම’ කියන්නේ. කළගුණ දන්න පුද්ගලයා තුළ මාන්නය එන්නේ නැහැ. ඇයි? ඔහු දන්නවා ‘මම අනුන්ගේ උපකාරයෙන් යැපෙන කෙනෙක්’ කියා මට අසවලා මෙහෙම කියා දුන්නා. මට අසවලා මේක කියා දුන්නේ. මට අසවලා මේ විදිහට සැලකුවා’ ඔහු දන්නවා. එවිට ඉස්මතුවෙන්නට වෑයම් කරන්නේ නැහැ. ඔහු චෛත්‍යයක කොත ඉස්මතු කර පෙන්වනවා වගේ තමාට උපකාර කළ කෙනා ඉස්මතු කරනවා. බලන්න චෛත්‍යයක කොත පහතින් තියෙනවා ද? ඉහළ ම මුදුනේ තමා තියෙන්නේ. කොත බලාගෙන ලෝකයාම සාධුකාර පවත්වන්නේ. ඈත සිට කොත දිහා බලාගෙනයි ළඟට එන්නේ. චෛත්‍යයේ පේසා වළලු බලන්නේ ළඟට ඇවිල්ලයි. මේ වගේ සද්පුරුෂයා වෙහෙරේ කොත ඉස්මතු කර පෙන්වනව වගේ, තමාට උපකාර කළ පුද්ගලයා ඉහළින්ම තබා ගන්න එක. එවිට ලෝකයාම දකින්නේ ඒක. ලෝකයට පිහිට පිළිසරණ එතැනින් ලැබෙනවා. නමුත් දුර්ගුණ කෙනා ඒ කොත පහතින් තියා පේසා වළලු ඉහළින් තියන්නට කල්පනා කරනවා. ඒක කවදාවත් වෙන්නේ නැහැ. එවිට චෛත්‍යය කඩාගෙන වැටිලා නැසෙනවා. එයත් නැසෙනවා. අනිත් අයත් නැසෙනවා. ලෝකයට වැඳුම් පිදුම් කරන්නට ලැබෙන්නේත් නැහැ.
ඒනිසා කල්පනා කරන්න වෙහෙරක කොත උස්සා තබන්නේ යම් සේද, කොත ඉස්මතු කර සියලු ලෝකයාට ප්‍රදර්ශනය වෙන ආකාරයට පවත්වන්නේ යම් සේද, ඒ වගේම ගුණවත් පුද්ගලයා තමාට උපකාර කළ කෙනාවයි ඉස්මතුකර පෙන්වන්නේ. ‘මට අසවලා උපකාර කළා. ඒ උපකාරයෙන් තමා මා ජීවත් වෙන්නේ’ කියා ඔහු කල්පනා කරනවා. එවිට නිහතමානී වෙනවා. ඔහු පිරිසේ සංසිඳීම පිණිසයි. පිරිස බිඳීම පිණිස, පිරිස නො සන්සුන්වීම පිණිස සමාදන් කරවන්නේ නැහැ. ඒ ආකාරයට ඔබලාත් කල්පනා කර කළගුණ දන්නා අය බවට පත්වෙන්න. භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ අනුශාසනා පිළිගෙන, අප භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ සමීපයේ ඉන්නේ කියා කල්පනා කරන්න. එතැනදී භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ අවවාද රැව් පිළිරැව් දෙනවා.’ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අප කරා වැඩම කළොත් මෙහෙමයි අපෙන් අහන්නේ. එවිට අප මෙසේ උත්තර දෙන්නේ’ කියා කල්පනා කරන්න. එසේ වාසය කරන කෙනා සංසිඳෙනවා ම යි.
අප ඒ ආකාරයට කල්පනා කරනවානම් අප සමඟියට කැමැති වෙනවා. ඒ නිසා අපත් සමඟිව වාසය කරන්නට පුරුදු වෙන්නට ඕන. මෙය භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ උපේක්ෂාව. ශ්‍රාවකයා කියා කියන්නේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ අපේක්ෂාව ඉටුකරන පුද්ගලයාට යි. ඒ අවබෝධය අදහාගෙන මාර්ගයේ ගමන් කරන පුද්ගලයාට යි. එසේ ම භාග්‍යවතුන් වහන්සේ තම ශ්‍රාවකයන්ගෙන් අපේක්ෂා කරන්නේ සමඟි සිතින්, වාදවිවාද නැතිව කිරියි වතුරයි වගේ පි‍්‍රය ඇසින් බලමින් එකිකෙනා වාසය කරනවා’ යන්නයි.
කිරියි, වතුරයි එකතු වුණා වගේ පි‍්‍රය ඇසින් බලමින් වාසය කරනවා’ කියන දෙයින් කුමක්ද වැටහෙන්නේ? පිරිසත් සමඟ වාසය කරන්නට ඕනෑ කියන එක. පිරිසක් විදිහට ඉතා සමඟිව ඉන්නට ඕනෑ කියන විට අපට අන් අය කෙරෙහි අපි‍්‍රය ඇසින් බලමින් වාසය කරන්නට බැහැ . වාද විවාද ඇතිවෙනවා කියා අප පිරිසෙන් අයින්වෙන එක නොවේ නිවැරැදි දේ. අප ඒ පි‍්‍රය ඇසින් බලන්නට බැරි ස්වභාවය දුරු කරගන්නට ඉගෙන ගන්න ඕන. ඒකටයි ධර්මය තිබෙන්නේ. අපට මේ පිරිස එක්ක ඉන්නට බැහැ කියා ගැටෙනවා. එයට විසඳුම පිරිසෙන් වෙන්වීමද? නැහැ. සමහරුන්ට පිරිස එක්ක ඉන්න බැහැ. සමහර අයට රාගය එනවා. එහෙම නැත්නම් ගැටෙනවා. එහෙම නැතිනම් යම් යම් ගැටලු ඇතිවෙනවා. සංසිඳීමක් එන්නේ නැහැ. එහෙම වෙන්නේ ඒ අකුසලය දුරු කරන්නේ ආර්ය අෂ්ඨාංගික මාර්ගයෙන් කියා දන්නේ නැතිකම නිසයි. එහෙම නැතුව පිරිසෙන් වෙන්වුණ පමණකින් අකුසලයෙන් වෙන් වෙන්නේ නැහැ. පිරිසෙන් වෙන් වුණා කියා අකුසලයෙන් වෙන් වෙනවා කියන කාරණය කිසිදාක සිද්ධ වෙන්නේ නැහැ.
මතු සම්බන්ධයි
නාවලපිටියේ
අරියවංශ හිමි

No comments:

Post a Comment