Wednesday, 23 September 2015

සීල විසුද්ධිය 7 කොටස

සීල විසුද්ධිය 7 කොටස


සුගති සැපය ඇතිකරදෙන සීල විසුද්ධිය

භාග්‍යවතුන් වහන්සේට අයිති කෙනෙකුගේ ස්වභාවයට තමා ඔහු කුහක නැති කෙනෙක්, චාටු වචන පාවිච්චි කරන්නේ නැති කෙනෙක්. ඒ වගේම ඔහු ප්‍රඥාවන්තයි. මුරණ්ඩු නැහැ. සංසුන් වූ හිතකින් වාසය කරනවා. මේ වගේ යහපත් කෙනෙක් භාග්‍යවතුන් වහන්සේට අයිති වෙන්නේ. ඔහු ධර්ම විනය තුළයි වාසය කරන්නේ. ධර්ම විනය තුළ මහත්බවට, විපුලබවට පත්වනවා. ඒ වගේ ගතිගුණ තිබෙන අය ධර්ම විනය තුළ වැඩීමකට අභිවෘද්ධිවයකට පත්වෙනවා කියා කියන්නෙ

 කුහ සූත්‍රයදී භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අපට පෙන්වා දෙනවා ‘පින්වත් මහණෙනි, සමහර භික්ෂූන් ඉන්නවා ඔවුන් කුහක නැහැ. චාටු බස් දොඩන්නේ නැහැ. ප්‍රඥාවන්තයි. මුරණ්ඩු නැහැ. හොඳට සංසුන් වූ සිතින්තමයි ඉන්නේ. ඒ භික්ෂුන් තමා මට අයිති. පින්වත් මහණෙනි, ඒ භික්ෂූන් මේ ධර්ම විනයෙන් වෙන්වෙලා නැහැ. ඒ භික්ෂුන් මේ ධර්ම විනය තුළ වැඩීමකට අභිවෘද්ධියකට විපුල බවකට පත්වන්නේ කියා.

එසේනම් තේරුම් ගන්න භාග්‍යවතුන් වහන්සේට අයිති කෙනෙකුගේ ස්වභාවයට තමා ඔහු කුහක නැති කෙනෙක්, චාටු වචන පාවිච්චි කරන්නේ නැති කෙනෙක්. ඒ වගේම ඔහු ප්‍රඥාවන්තයි. මුරණ්ඩු නැහැ. සංසුන් වූ හිතකින් වාසය කරනවා. මේ වගේ යහපත් කෙනෙක් භාග්‍යවතුන් වහන්සේට අයිත් වෙන්නේ. ඔහු ධර්ම විනය තුළයි වාසය කරන්නේ. ධර්ම විනය තුළ මහත්බවට, විපුලබවට පත්වනවා. ඒ වගේ ගතිගුණ තිබෙන අය ධර්ම විනය තුළ වැඩීමකට අභිවෘද්ධිවයකට පත්වෙනවා කියා කියන්නේ. කොහොමද එසේ කියන්නේ. ඒ තමා භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ අවබෝධය. උන් වහන්සේ තමා එය අපට කියා දුන්නේ.

එනිසා අප මේ ධර්ම විනය තුළ අභිවෘද්ධියක් අපේක්ෂා කරනවා නම් දියුණුවක් බලාපොරොත්තු වෙනවානම්, මහත්බවට විපුල බවට පත්වීමට අප කැමැති වෙනවා නම්, අප විසින් කළ යුත්තේ කුමක් ද? කුහකකම, චාටු වචන පාවිච්චි කරන ගතිය, මුරණ්ඩු ගතිය මාන්නක්කාර ගතිය මේවා බැහැර කරන්නට දුරු කරන්නට ඕන. ඒ අකුසලයෙන් බැහැර කරගෙන යහපත් කෙනෙක් බවට පත්වෙන්න ඕන. ‘මම ඉගෙන ගන්න කෙනෙක්’ කියන නිහතමානි බවට එන්න ඕන. එයයි ඇත්ත ස්වභාවය. නිහතමානිකම අප ඇතිකරගත යුත්තේ අපේ ඇත්ත ස්වභාවය කල්පනා කරලනේ. ඇත්ත මොකක්ද? අප ඉගෙන ගන්න අය යි.

අපට භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ විදිහට ගෞරවයෙන් ඇසුරු කරන්නට නො ලැබුණොත් පිරිසුදුවීම පිණිස අපට තිබෙන අවස්ථාව අහිමිවෙලා යනවා. අප තවදුරටත් අපිරිසුදු කෙනෙක් බවටම පත්වෙලා යනවා. ඇයි අප අනුන්ගේ උපකාරයෙන් යමක් ගන්නකොට එය මගේ කියා ගන්නවා. එයින් ආඩම්බර වෙනවා. එවිට පිරිසුදු වෙනවද අපිරිසුදු වෙනවද? අප දේශනාවක් ඉගෙන ගන්නවා. ඉගෙනගෙන එයින් ආඩම්බර වෙනවා. එවිට අප අපිරිසුදු වෙලා. අප කාට හරි ධර්මය කියා දෙනවා. කියාදී එයින් ආඩම්බර වෙනවා. එවිටත් අප අපිරිසුදු වෙලා. අප විනාඩි පහක් දහයක් භාවනා කරලා එයින් ආඩම්බර වෙනවා. එවිටත් අප අපිරිසුදු වෙනවා. අපට සමාධිය ඇතිවෙනවා. එයින් ආඩම්බර වෙනවා. අන් අය හෙළා දකිනවා. තමන් හුවා දක්වනවා. මට තමා මේක පුළුවන් කියා සිතනවා. එවිටත් අප අපිරිසුදු වෙලා. එනිසා බුදුරජාණන් වහන්සේ විසින් අප කෙරෙහි ඉතාම කරුණාවෙන්, මහා කරුණාවෙන් අපේ යහපත පිණිසම අප උදෙසා ඉතුරු කර ගිය මේ දායාදය හීන අරමුණක් උදෙසා පරිහරණය නො කළ යුතුයි. මේ ධර්මයේ හැසිරීම තුළින් කවදාවත් තමාට ගෞරවය අපේක්ෂා කරන්නට එපා. ගෞරවය අපේක්ෂා කරන කෙනා කුහකකම ඇතිකර ගන්නවා. ඒ අය මුරණ්ඩු අය බවට පත්වෙනවා. චාටු බස් දොඩන අය බවට මවා ගත්තු මාන්නය නමැති අං ඔසමාගෙන වාසය කරනවා. ඒ අයගේ සිත සංසුන් නැහැ. ගෞරවය අපේක්ෂා කරන අයට සිදුවන්නේ මෙය යි. ගෞරවය අපේක්ෂා කරන අය කුහකකම හදා ගන්නවා. නැති ගුණ තියෙනවා වගේ හැසිරෙනවා. කීකරු නැහැ. ඒ අය නොයෙක් දේ ලබා ගැනීම පිණිස චාටු වචන පාවිච්චි කරනවා. ඒ අය මාන්නය කියන අං ඔසවාගෙන තමා වාසය කරන්නේ. එවිට ඒ අයට සංසුන් සිතින් වාසය කරන්නට ලැබෙන්නේත් නැහැ. ඒ අය භාග්‍යවතුන් වහන්සේට අයිති වෙන්නේ නැහැ. ධර්ම විනය ඈතට විසිවෙලා වෙන නිසා ධර්ම විනය තුළ අභිවෘද්ධියකට පත්වෙන්නට පුළුවන්කම ලැබෙන්නේ නැහැ. ධර්ම විනයෙන් ප්‍රයෝජනයක් නැතිවෙලා යනවා. ඒ අයහපත ඇතිවුණේ ගෞරවය අපේක්ෂා කළ නිසා. තමා කැපී පෙනීමේ අදහසින් වාසය කළ නිසා. ලාභ සත්කාර කීර්ති ප්‍රශංසා අපේක්ෂාවෙන් වාසය කළ නිසා. ඒවාට යට වූ සිතින් වාසය කරනවා. පිරිසුදුභාවයක් ඇතිකර ගැනීම පිණිස තිබෙන ඉඩකඩ සම්පූර්ණයෙන්ම වැහිලා යනවා. ඒ පිරිසුදු භාවයක් ඇතිකර ගන්න තිබෙන ඉඩකඩ වැහිලා යන්නේ ඒ අය භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අයිති නැති නිසා.

එසේනම් සීලය පිරිසුදු කර ගැනීමේ අවස්ථාවක් ලැබෙන්නේ නැහැ. සීලය පිරිසුදු කරගන්නට බැරි වුණොත් ඒ අයට සමාධිය ඇති කරනගන්නට බැහැ. සීල විසුද්ධියට එන්නට බැරි වුණොත් සමාධිය ඇති කර ගන්නට බැහැ. යම් ආකාරයක සමාධියක් ඇති කර ගන්න පුළුවන් වෙයි. අප දන්නවා දේවදත්තත් සමාධියක් ඇති කරගෙන සෘද්ධිත් ලබා ගත්තා. නමුත් ඔහුට භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ගෞරවයෙන් ඇසුරු කරන්නට බැරි වුණා. ඒ සීල විසුද්ධිය ඇතිකර ගන්නට බැරි වූ නිසා. නමුත් සීලයක් රැක්කා. එයින් ඔහු යම් සමාධියක් ඇති කර ගත්තේ. මහණවෙලා සතියකින් සමාධිය උපදවා ගත්තා. සෘද්ධි බලයත් ලබා ගත්තා. සීලයකුත් තිබුණා. නමුත් සීලය පිරිසුදු කර ගන්නට පරිපූර්ණ කර ගන්නට බැරිවුණා. එහෙමනම් අන්න ඒක තමා අප කල්පනා කළ යුතු තැන. ඒ නිසා සීලය පිරිසුදු කර ගන්නට අප කැමැත්තක් ඇතිකර ගත යුතුයි.

එවිට සීලය පිරිසුදු කර ගැනීම පිණිස අප විසින් කළයුත්තේ මොකක් ද? භාග්‍යවතුන් වහන්සේට අයත් අය බවට පත්වෙන්නට ඕන. ඒ අයට තමා පුළුවන්කම ලැබෙන්නේ සීල විසුද්ධිය උපදවා ගැනීමට. එහෙම නැති වුණොත් මේ දුර්ලභ අවස්ථාව අපට අහිමිවෙලා යනවා.

අප ඉපදිලා තියෙන්නේ මේ ලෝකයේ පිරිහෙන යුගයක යි. මනුස්සයාගේ නුවණ බුද්ධිය පිරිහිලා යන යුගයක තමා අප ඉපදිලා තියෙන්නේ. අද යුගයට සාපේක්ෂව අපට විශාල පිනක් තියෙනවා. ඒකත් අප පිළිගන්නට ඕන. මිනිස්සු කාමයන්ට ම ගොදුරුවෙලා කාමයන්ම වර්ණනා කර කර කාමයන්ටම පොළඹවන, කාමයන් මත්තේම නැසෙන අද වගේ යුගයක අපට යාන්තමට හරි ඒ කාමයන්ගෙන් වෙන්වීමට පුළුවන් කැමැත්තක් ඉපදිලා තියෙනවා. ඒ විදියට කැමැත්තක් ඉපදුනේ පෙර කළ පිනක විපාකයක් වශයෙන්. ධර්මය අහන්නට අපට කල්‍යාණ මිත්‍ර සම්පත ලැබිල තිබෙනවා. ඒකත් පිනක විපාකයක් වශයෙන්. ඒක අද යුගයට සාපේක්ෂව අතිශයින් විශාල පිනක්.

මේ සසරේ සැරිසරන සත්ත්වයාට ඇති එකම පිහිට පිළිසරණ තථාගත ධර්මය යි. යමෙක් ඒ ධර්මය කෙරෙහි ශ්‍රද්ධාවක් ඇතිකර ගනීද, ගරු කරයිද, පිහිට පිළිසරණ ඇතිකර ගනීද ඔහුගේ ජීවිතයට ලැබෙන්නේ සතුට හා සැනසීම යි.

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අපට කියා දී තිබෙන ආකාරයට ජීවිතයේ මූලික අර්ථය සංවරවීම යි. ඒ අර්ථය අප ඉස්මතු කර ගන්නට ඕන. ඉන්පසු අර්ථයට පැමිණ වාසය කරන්නට කැමැති වෙන්නට ඕන. ඒ නිසා බඹසර ජීවිතේ කිළිටි වන්නා වූ බඹසර ජීවිතයට නුසුදුසු වන්නා වූ යම් චර්යාවන්, යම් හැසිරීම් අප තුළ තිබෙනවානම් ඒවා බැහැර කර ගැනීමට අප වහ වහා කටයුතු කළ යුතුයි. බඹසරට නුසුදුසු දේවල් බඹසරට අදාල නැති දේ මොනවා ද කියා අප ඉගෙන ගත යුත්තේ ධර්මය තුළින්ම යි. අප ඒවා ඉගෙන ගෙන බඹසර කිළිටි කරන්නා වූ බඹසර ජීවිතයේ අර්ථය පෙන්වා නො දෙන්නා වූ දේවල් ආරම්භයේදී ම බැහැර කරන්නට ප්‍රමාද වුණොත් බඹසර ජීවිතය තුළින් අත්කර ගන්නට තිබෙන අර්ථය කවදාවත් අත්කර ගන්නට බැරි වෙනවා.

ඛුද්දක නිකාය පළමු පොත් වහන්සේට අයත් දේශනාවක් තිබෙනවා ‘පඨම ජනකුහන’ සූත්‍රය කියා. ඒ කියන්නේ ‘ජනයා රැවටීම’ ගැන වදාළ පළමු දෙසුම. මේ දේශනාවේ තිබෙන්නේ වුත්තං හේතං භගතා වුත්තමරහතා’ ති මේ සුතං. නයිදං භික්ඛවේ බ්‍රහ්මචාරියං වුස්සති ජනකුහනත්‍ථං ජනලපනත්‍ථං ලාභසත්කාර සිලෝකානිසංසත්‍ථං ඉති මං ජනෝ ජානාතු’ ති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ තමා මේ කාරණය වදාළේ. අරහත් මුනිඳාණන්මයි මේ කරුණ වදාළේ’ මේ විදිහටයි මා හට අසන්නට ලැබුණේ. පින්වත් මහණෙනි, නිවන පිණිස හේතුවන මේ උතුම් පැවිදි ජීවිතය (බ්‍රහ්මචරියාව) තිබෙන්නේ ජනතාව මා ගැන මේ ආකාරයට දැන ගනිත්වා!’ යි කියා ජනතාව මුලා කිරීමට නොවේ.

ඒ කියන්නේ මිනිස්සු මා ගැන මේ ආකාරයට දැන ගනිත්වා මිනිසුන් රවටන්නට නොවේ. ජනතාව ලවා ගුණ කියවා ගන්නටත් නොවේ. මිනිස්සු ලබා අපේ ගුණ කියවාගන්ටත් නොවේ. ඊළඟට අප සිතනවා මිනිස්සු අපේ ගුණ කිව යුතුයි කියා. අපේ හිත එතැන්ට වැටෙනවා. ඒ නිසා බඹසර ජීවිතයේ සැබෑ අර්ථය අප තේරුම් ගන්නට ඕන. පිළිගන්නට ඕන. ඒ සැබෑ අර්ථයම ඇතිකර ගැනීම පිණිස වෑයම් කරන්නට ඕන. කැමැති වෙන්නට ඕන. සැබෑ අර්ථය තේරුම් නො ගත්තොත් අනර්ථය ඇති කරගන්නට අප වෑයම් කරනවා. කැමැති වෙනවා. බඹසර අහිමිවෙලා යන්නේ අප දන්නේම නැතිව. බඹසර වගේ එකක් තමා අප පුරුදු කරන්නේ. එවිට ලෝකයත් රැවටිලා අපත් රැවටිලා වැනසිලා ඉවරයි. ඒ නිසා අප ආරම්භයේ දී ම බඹසර ජීවිතේ අර්ථය කුමක්ද කියන කාරණාව හොඳීන් දැන ගන්නට ඕන. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළා පින්වත් මහණෙනි, නිවන් පිණිස හේතුවන මේ උතුම් පැවිදි ජීවිතය තියෙන්නේ ‘ජනතාව මාව මේ විදිහට දැන ගනිත්වා’! කියා ජනයා රැවටීමට නොවේ. ගුණ කියවා ගන්නටත් නොවේ. ලාභ සත්කාර කිර්ති ප්‍රශංසා ආදිය ලබා ගන්නටත් නොවේ. පින්වත් මහණෙනි, බ්‍රහ්මචාරී වූ මේ පිරිසුදු පැවිදි ජීවිතය තිබෙන්නේ සංවරවීම පිණිස යි. සියලු කෙලෙසුන් ප්‍රහාණය කිරීම පිණිසයි කියා.

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පහළ වෙලා මුල් අවදියේ ශාසනයට ඇතුළත් වූ අය මේ දේවල් බහුල වශයෙන් කියා දෙන්නට අවශ්‍ය වුණේ නැහැ. ඒ අය එතරම් ප්‍රඥාවන්ත යි. ආර්ය සත්‍යය කියූ පමණින් ඒ අය අවබෝධ කර ගන්නා නමුත් කලක් ගතවෙන්ට ගතවෙන්නට ආර්ය සත්‍ය කියූ පමණින් අවබෝධ කිරීමේ හැකියාව, කුසලතාවය මිනිසුන්ට නැතිවෙලා ගියා. මිනිසුන්ගේ පිරිහෙන යුගය ආරම්භ වුණේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වැඩසිටි කාලයේදීම යි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ලෝකයට පහළවෙලා අවුරුදු විස්සක් ගත වූ පසු ඒ පිරිහීමේ ලක්ෂණ පහළ වුණා. නමුත් උන්වහන්සේ ඒ ධර්මය ඒ අයුරින්ම ප්‍රකාශ කළා. ඒක පුරුදු කර ගැනීමේ දක්ෂයෝ අඩුවෙන්නට පටන් ගත්තා. ඒකට හේතුවක් වශයෙන් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අපට කියා දුන්නේ මිනිසුන්ගේ ප්‍රඥාව දුර්වලවෙලා යන කලක මෙසේ වන බවයි.

එසේනම් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පිරිනිවන්පාලා මේ සා දීර්ඝ කාලයක් ගත වූ අද වගේ කලක අප, අප ගැනම ඉහළින් ‘මටයි තේරෙන්නේ, මට පුළුවන්, මම දන්නවා’ ආදි වශයෙන් ඉහළින් කල්පනා කළොත් අප කොතරම් මුලාවක ද ඉන්නේ කියා කල්පනා කළ යුතුයි. මේ කරුණු තේරුම් නො ගත්තොත් අපට භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ සමීපයටවත් යන්නට පුළුවන්කමක් නැහැ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ඈතින්වත් දැක ගන්නට බැරිව යනවා. එ නිසයි අප තමා ගැන තමාම නිවැරැදි තක්සේරුවකට එන්න ඕන. එසේ කරන්නේ කොහොම ද? අප ඉපදිලා තියෙන්නේ මේ ලෝකයේ පිරිහෙන යුගයක යි.

මනුස්සයාගේ නුවණ බුද්ධිය පිරිහිලා යන යුගයක තමා අප ඉපදිලා තියෙන්නේ. අද යුගයට සාපේක්ෂව අපට විශාල පිනක් තියෙනවා. ඒකත් අප පිළිගන්නට ඕන. මිනිස්සු කාමයන්ට ම ගොදුරුවෙලා කාමයන්ම වර්ණනා කර කර කාමයන්ටම පොළඹවන, කාමයන් මත්තේම නැසෙන අද වගේ යුගයක අපට යාන්තමට හරි ඒ කාමයන්ගෙන් වෙන්වීමට පුළුවන් හෝ කැමැත්තක් ඉපදිලා තියෙනවා. ඒ විදියට කැමැත්තක් ඉපදුනේ පෙර කළ පිනක විපාකයක් වශයෙන්. ධර්මය අහන්නට අපට කල්‍යාණ මිත්‍ර සම්පත ලැබිල තිබෙනවා. ඒකත් පිනක විපාකයක් වශයෙන්. ඒක අද යුගයට සාපේක්ෂව අතිශයින් විශාල පිනක්. හැබැයි මේ ලෝක ඉතිහාසයත් එක්ක බැලුවොත් තිබෙන්නේ පොඩි පිනක්. එනිසා තව තවත් පින් රැස්්කළ යුතුයි බහුල වශයෙන්.

ඊළඟ දේ තමා මේ ප්‍රඥාව පිරිහෙන යුගයක ඉන්න අය විදිහට ‘මට තේරෙනවා’ මට පුළුවන් කියන මේ හීන අදහස්වලට කිසි දවසක අප පිළිගන්නට හොඳ නැහැ. මේ විදිහට අප, අප ගැනම තේරුම් ගන්නට ඕන. එසේ තමා ගැන නිවැරැදි තක්සේරුවකට එනතෙක් අපට ධර්මය තුළින් පුංචි හෝ පිළිසරණක් ඇතිකර ගන්නට බැරිව යනවා. අපට ප්‍රඥාව දියුණු කර ගන්නට බැරිව යනවා. යම් කෙනෙක් ‘මම දන්නේ නැහැ’ කියා තමන් ගැන තේරුම් ගත්තොත් ඒකම තමා ඔහුගේ ප්‍රඥාව. ‘මම දන්නවා’ කියා කල්පනා කළොත් ඒක තමා අනුවණකම. මේ ලෝකයත් එක්ක ගත්තොත් අප මොනවා දන්නව ද? අප දන්න මොකුත් නැහැ කියන අදහසින් මත් වූ පුද්ගලයාට ‘මම ගැන මිනිස්සු මේ ආකාරයට දැන ගත්තොත් හොඳයි කියන සිතුවිලි එනවා. මාව පිළිගන්නවානම් මගේ ගුණ කියනවානම් හොඳයි කියන සිතුවිල්ලට එනවා. නමුත් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළේ මේ බඹසර තිබෙන්නේ ජනතාව ලවා ගුණ කියවා ගන්නට නොවේ කියලා.

එනිසා අප බඹසර ජීවිතයේ අර්ථ නිවැරැදිව හඳුනාගෙන ඒ අර්ථය කරා යෑමට බාධා කරන අපේ සිත තුළම උපදින ලාමක අදහස් බැහැර කර ගැනීමට අප්‍රමාදීව කටයුතු කළ යුතු වෙනවා.

No comments:

Post a Comment